Chemiczny wirus do dostarczania leków

Opublikowano: 07.09.2015 | Kategorie: Nauka i technika, Wiadomości ze świata, Zdrowie

Liczba wyświetleń: 5

Opierając się na zasadach działania wirusów, naukowcy z Uniwersytetu w Strasburgu opracowali polimerowe wirusy chemiczne, które dostarczają do komórek leki.

Wirus Szwajcarów pokonuje błonę komórkową i rozkłada się w cytoplazmie, uwalniając substancje aktywne. By się to udało, akademicy musieli opracować dwa polimery, które w zależności od warunków, potrafią się same składać i dezintegrować.

Zespół z Laboratoire de Conception et Application de Molécules Bioactives stanął przed trudnym zadaniem uzyskania cząstek spełniających parę sprzecznych warunków. Musiały one bowiem pozostawać stabilne w płynie pozakomórkowym, wiązać się z komórkami, by ulec internalizacji i wreszcie rozpadać się w środku, aby uwolnić swój ładunek.

Pierwszy wykorzystany w sztucznym wirusie polimer pGi-Ni2+ stanowi podłoże, z którym wiążą się białka. Niedawno opatentowany πPEI enkapsuluje ten układ; jego ładunki dodatnie są przyciągane przez ładunki ujemne pGi-Ni2+. Uzyskane cząstki mają 30-40 nanometrów średnicy i potrafią rozpoznać błonę komórkową i się z nią związać. Wiązanie aktywuje reakcję komórkową: nanocząstki są otaczane przez fragment błony i dostają się do endosomu.

Cząstki są stabilne poza komórką, jednak nowe środowisko jest kwaśne. Dodatkowo spadek pH umożliwia πPEI rozsadzenie endosomu. W ten sposób dochodzi do uwolnienia zwartości sztucznego wirusa. Co ważne, Szwajcarom udało się zgromadzić w komórce taką ilość aktywnych białek, by wywrzeć skutek biologiczny: przetransportowana kaspaza 3 wywołała śmierć aż 80% komórek. By zmaksymalizować efekt, biolodzy planują połączyć z białkami siRNA (dwuniciowe cząsteczki RNA, które wyciszają ekspresję genów o homologicznej sekwencji).

Wyniki badań in vitro są zachęcające, zwłaszcza że chemiczny wirus staje się toksyczny przy stężeniu 10 razy wyższym od zastosowanego w studium. Wstępne badania na myszach także nie ujawniły nadmiernej śmiertelności.

Autorzy publikacji z pisma “Angewandte Chemie International Edition” podkreślają jednak, że na razie nie wiadomo, jak wygląda kwestia pozbywania się pGi-Ni2+ i πPEI z organizmu.

Naukowcy chcą kontynuować pogłębione badania, m.in. na zwierzętach. W najbliższym czasie skupią się na kontroli dystrybucji substancji aktywnej – rekombinowanych i/lub chemiczne zmodyfikowanych białek – za pomocą łączenia jej z tzw. wektorem.

Autorstwo: Anna Błońska
Na podstawie: www2.CNRS.fr
Źródło: KopalniaWiedzy.pl

1 Star2 Stars3 Stars4 Stars5 Stars Zostań pierwszą osobą, która oceni ten wpis!
Loading...

TAGI: ,

OD ADMINISTRATORA PORTALU

Hej! Cieszę się, że odwiedziłeś naszą stronę! Naprawdę! Jeśli zależy Ci na dalszym rozpowszechnianiu niezależnych informacji, ujawnianiu tego co przemilczane, niewygodne lub ukrywane, możesz dołożyć swoją cegiełkę i wesprzeć "Wolne Media" finansowo. Darowizna jest też pewną formą „pozytywnej energii” – podziękowaniem za wiedzę, którą tutaj zdobywasz. Media obywatelskie, jak nasz portal, nie mają dochodów z prenumerat ani nie są sponsorowane przez bogate korporacje by realizowały ich ukryte cele. Musimy radzić sobie sami. Jak możesz pomóc? Dowiesz się TUTAJ. Z góry dziękuję za wsparcie i nieobojętność!

Poglądy wyrażane przez autorów i komentujących użytkowników są ich prywatnymi poglądami i nie muszą odzwierciedlać poglądów administracji "Wolnych Mediów". Jeżeli materiał narusza Twoje prawa autorskie, przeczytaj informacje dostępne tutaj, a następnie (jeśli wciąż tak uważasz) skontaktuj się z nami! Jeśli artykuł lub komentarz łamie prawo lub regulamin, powiadom nas o tym formularzem kontaktowym.

Dodaj komentarz

Chcesz skomentować? Zaloguj się!
  Subskrybuj  
Powiadom o