Liczba wyświetleń: 914
6 października br. poseł Adrian Zandberg z koła Razem podczas obrad Sejmu skrytykował zapisy projektu ustawy budżetowej na 2027 r. Zwrócił uwagę na zachodzący wzrost inflacji i stwierdził, że „grubo ponad 3 miliony pracowników w wyniku przyjęcia obecnego kształtu budżetu realnie zbiednieją”. Podkreślił, że jednym ze źródeł obecnego wzrostu cen są koszty paliw, co wiąże się z sytuacją międzynarodową, ale odpowiedzialność za sposób reagowania na to zjawisko spoczywa na rządzących. Jak zaznaczył, zaplanowany w ustawie budżetowej nominalny wzrost najniższych wynagrodzeń nie zrekompensuje polskim pracownikom kosztów związanych z inflacją.
Poza tym posłowie, posłanki i inni działacze Razem w toczącej się debacie publicznej zarzucają koalicji rządzącej, w tym również politykom Nowej Lewicy, tzw. „koryciarstwo”, czyli – ich zdaniem – często nieefektywne zajmowanie intratnych posad w różnych instytucjach, agencjach rządowych czy spółkach Skarbu Państwa – według klucza głównie partyjnego. Jako przykład podają wyższe stanowiska między innymi w Ochotniczych Hufcach Pracy, na które – pomimo takich wcześniejszych zapowiedzi – nie przeprowadzono konkursów.
Wypowiedź Zandberga i inne ostatnie wystąpienia polityków Razem spotkały się z ostrą reakcją obecnej ministry rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, reprezentującej w rządzie klub Nowej Lewicy (skądinąd, przed laty również związanej z partią Razem). W swoim przemówieniu z trybuny Sejmowej stwierdziła: „Prognozowana w ustawie budżetowej przez ministra finansów inflacja to 2,8 proc. Płaca minimalna wzrośnie o 3 proc., czyli wzrost wynagrodzenia jest wyższy niż wzrost cen”. Odniosła się również do napiętej sytuacji na Bliskim Wschodzie wokół Cieśniny Ormuz, rządowego programu wprowadzenia maksymalnych cen paliw – obciążającego przede wszystkim duże koncerny, a ponadto do innych dotychczasowych – propracowniczych – działań kierowanego przez nią resortu, jak m.in. reformy Państwowej Inspekcji Pracy umożliwiającej przekształcanie umów zleceń w umowy o pracę. Przedstawicielom partii Razem – do których to przede wszystkim zaadresowała swoje wystąpienie – zarzuciła pustą krytykę i niski poziom aktywności merytorycznej. Podobne wypowiedzi pod adresem Razem padły ostatnio także ze strony innych czołowych polityków Nowej Lewicy.
Tymczasem, według najnowszych doniesień medialnych, ostatnie projekcje/prognozy inflacji NBP na 2027 rok przekraczają już 3 proc.
KOMENTARZ AUTORA
Należy zauważyć, że pani minister rodziny i pracy nad wyraz optymistycznie ocenia wskaźniki wzrostu najniższych wynagrodzeń zapisanych w ustawie budżetowej na 2027 rok. Otóż przyszłoroczna inflacja najprawdopodobniej będzie wyższa, niż założony w tej ustawie próg 2,8 proc. i nominalny wzrost płac o 3 proc., co de facto oznacza spadek ich siły nabywczej oraz zubożenie dużej części pracowników. Obecny rząd realizuje politykę jak najmniejszej waloryzacji wynagrodzeń – minimalnych i tych przyjętych w sferze budżetowej – zbliżonej do wskaźnika prognozowanej inflacji, który i tak w praktyce jest często zaniżany. W ten sposób formalnie spełnia minimalny wymóg ustawowy, ale nie działa na korzyść pracowników. Taka pseudopodwyżka płac to przede wszystkim efekt nacisków ze strony pracodawców (prywatnych i państwowych), rozbiegający się wyraźnie z postulatami zgłaszanymi w tej kwestii przez rozliczne związki zawodowe, a wcześniej nawet przez samo MRPiPS.
Trzeba jednocześnie przyznać, że resort pracy przyczynił się do – słusznego według mnie – rozszerzenia uprawnień PIP w zakresie możliwości zmian umów cywilnoprawnych na umowy o pracę w trybie administracyjnym oraz do nowelizacji prawa antymobbingowego. Jednak wynikało to w dużej mierze z presji prawodawstwa i instytucji unijnych (zwłaszcza, jeśli chodzi o „odśmieciowienie” rynku pracy). Tym samym Lewica w rządzie zrobiła po prostu to, co zrobić musiała.
Znamienne i zdumiewające jest również to, że w debacie na temat sytuacji materialnej polskiego społeczeństwa praktycznie pomija lub marginalizuje się coraz głębszy kryzys i drożyznę na rynku mieszkaniowym (zarówno wynajmu, jak i sprzedaży mieszkań), co jest obecnie „tematem nr 1” wśród znacznej części europejskiej i światowej lewicy. Otóż mieszkania, czynsze i kredyty, „pożerają” lwią część dochodów pracowniczych, a nieprzyzwoite zyski z tego procederu czerpią głównie wielcy posiadacze, banki i spekulanci.
Autorstwo: John Paul
Źródło: Lewica.pl
Nadesłano do portalu WolneMedia.net







