Spory na lewicy i „samozadowolenie” rządu

Opublikowano: 08.10.2026 | Kategorie: Polityka, Wiadomości z kraju

Liczba wyświetleń: 914

6 października br. poseł Adrian Zandberg z koła Razem podczas obrad Sejmu skrytykował zapisy projektu ustawy budżetowej na 2027 r. Zwrócił uwagę na zachodzący wzrost inflacji i stwierdził, że „grubo ponad 3 miliony pracowników w wyniku przyjęcia obecnego kształtu budżetu realnie zbiednieją”. Podkreślił, że jednym ze źródeł obecnego wzrostu cen są koszty paliw, co wiąże się z sytuacją międzynarodową, ale odpowiedzialność za sposób reagowania na to zjawisko spoczywa na rządzących. Jak zaznaczył, zaplanowany w ustawie budżetowej nominalny wzrost najniższych wynagrodzeń nie zrekompensuje polskim pracownikom kosztów związanych z inflacją.

Poza tym posłowie, posłanki i inni działacze Razem w toczącej się debacie publicznej zarzucają koalicji rządzącej, w tym również politykom Nowej Lewicy, tzw. „koryciarstwo”, czyli – ich zdaniem – często nieefektywne zajmowanie intratnych posad w różnych instytucjach, agencjach rządowych czy spółkach Skarbu Państwa – według klucza głównie partyjnego. Jako przykład podają wyższe stanowiska między innymi w Ochotniczych Hufcach Pracy, na które – pomimo takich wcześniejszych zapowiedzi – nie przeprowadzono konkursów.

Wypowiedź Zandberga i inne ostatnie wystąpienia polityków Razem spotkały się z ostrą reakcją obecnej ministry rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszki Dziemianowicz-Bąk, reprezentującej w rządzie klub Nowej Lewicy (skądinąd, przed laty również związanej z partią Razem). W swoim przemówieniu z trybuny Sejmowej stwierdziła: „Prognozowana w ustawie budżetowej przez ministra finansów inflacja to 2,8 proc. Płaca minimalna wzrośnie o 3 proc., czyli wzrost wynagrodzenia jest wyższy niż wzrost cen”. Odniosła się również do napiętej sytuacji na Bliskim Wschodzie wokół Cieśniny Ormuz, rządowego programu wprowadzenia maksymalnych cen paliw – obciążającego przede wszystkim duże koncerny, a ponadto do innych dotychczasowych – propracowniczych – działań kierowanego przez nią resortu, jak m.in. reformy Państwowej Inspekcji Pracy umożliwiającej przekształcanie umów zleceń w umowy o pracę. Przedstawicielom partii Razem – do których to przede wszystkim zaadresowała swoje wystąpienie – zarzuciła pustą krytykę i niski poziom aktywności merytorycznej. Podobne wypowiedzi pod adresem Razem padły ostatnio także ze strony innych czołowych polityków Nowej Lewicy.

Tymczasem, według najnowszych doniesień medialnych, ostatnie projekcje/prognozy inflacji NBP na 2027 rok przekraczają już 3 proc.

KOMENTARZ AUTORA

Należy zauważyć, że pani minister rodziny i pracy nad wyraz optymistycznie ocenia wskaźniki wzrostu najniższych wynagrodzeń zapisanych w ustawie budżetowej na 2027 rok. Otóż przyszłoroczna inflacja najprawdopodobniej będzie wyższa, niż założony w tej ustawie próg 2,8 proc. i nominalny wzrost płac o 3 proc., co de facto oznacza spadek ich siły nabywczej oraz zubożenie dużej części pracowników. Obecny rząd realizuje politykę jak najmniejszej waloryzacji wynagrodzeń – minimalnych i tych przyjętych w sferze budżetowej – zbliżonej do wskaźnika prognozowanej inflacji, który i tak w praktyce jest często zaniżany. W ten sposób formalnie spełnia minimalny wymóg ustawowy, ale nie działa na korzyść pracowników. Taka pseudopodwyżka płac to przede wszystkim efekt nacisków ze strony pracodawców (prywatnych i państwowych), rozbiegający się wyraźnie z postulatami zgłaszanymi w tej kwestii przez rozliczne związki zawodowe, a wcześniej nawet przez samo MRPiPS.

Trzeba jednocześnie przyznać, że resort pracy przyczynił się do – słusznego według mnie – rozszerzenia uprawnień PIP w zakresie możliwości zmian umów cywilnoprawnych na umowy o pracę w trybie administracyjnym oraz do nowelizacji prawa antymobbingowego. Jednak wynikało to w dużej mierze z presji prawodawstwa i instytucji unijnych (zwłaszcza, jeśli chodzi o „odśmieciowienie” rynku pracy). Tym samym Lewica w rządzie zrobiła po prostu to, co zrobić musiała.

Znamienne i zdumiewające jest również to, że w debacie na temat sytuacji materialnej polskiego społeczeństwa praktycznie pomija lub marginalizuje się coraz głębszy kryzys i drożyznę na rynku mieszkaniowym (zarówno wynajmu, jak i sprzedaży mieszkań), co jest obecnie „tematem nr 1” wśród znacznej części europejskiej i światowej lewicy. Otóż mieszkania, czynsze i kredyty, „pożerają” lwią część dochodów pracowniczych, a nieprzyzwoite zyski z tego procederu czerpią głównie wielcy posiadacze, banki i spekulanci.

Autorstwo: John Paul
Źródło: Lewica.pl
Nadesłano do portalu WolneMedia.net


TAGI: , ,

Poznaj plan rządu!

OD ADMINISTRATORA PORTALU

Hej! Cieszę się, że odwiedziłeś naszą stronę! Naprawdę! Jeśli zależy Ci na dalszym rozpowszechnianiu niezależnych informacji, ujawnianiu tego co przemilczane, niewygodne lub ukrywane, możesz dołożyć swoją cegiełkę i wesprzeć „Wolne Media” finansowo. Darowizna jest też pewną formą „pozytywnej energii” – podziękowaniem za wiedzę, którą tutaj zdobywasz. Media obywatelskie, jak nasz portal, nie mają dochodów z prenumerat ani nie są sponsorowane przez bogate korporacje by realizowały ich ukryte cele. Musimy radzić sobie sami. Jak możesz pomóc? Dowiesz się TUTAJ. Z góry dziękuję za wsparcie i nieobojętność!

Poglądy autorów i użytkowników są ich prywatnymi poglądami i nie muszą odzwierciedlać poglądów administracji „Wolnych Mediów”. Jeżeli materiał narusza Twoje prawa autorskie, przeczytaj informacje dostępne TUTAJ, a następnie (jeśli wciąż tak uważasz) skontaktuj się z nami! Jeśli artykuł lub komentarz łamie prawo lub regulamin, powiadom nas o tym e-mailem.

Dodaj komentarz

Zaloguj się aby dodać komentarz.
Jeśli już się logowałeś - odśwież stronę.

LANGUAGE