Tak na serio: chyba faktycznie nasze podejścia są nieco zbieżne. A jeśli chodzi o założenia: to jak sam wspomniałeś – rozwój światopoglądu, na pewne ciężkie / niebadalne zagadnienia, w dużej mierze opiera się na czynieniu (w przypadku sceptyków; bardzo ostrożnych) założeń, analizie ich i sprawdzaniu ich zbieżności z resztą przyjętych wcześniej i tez i poglądów i tak schodek po schodku…
No i los nasz taki, że bardzo trudno być czegoś pewnym niestety.

Pozdrawiam Lk_hc

Tak więc „A ja uważam że emocje, temperament, “Ktoś” mogą być tak samo nieprawdziwe i tak samo złudnie implikować wyższe ja (które nie istnieje) jak fizyka tradycyjna złudnie implikuje istnienie obiektywnej rzeczywistości…;-)” W pewnym stopniu się z tobą zgadzam, w tym że emocje są tak samo złudne, jak świat zewnętrzny. Ale powiązanie przez ciebie emocji bezpośrednio ze świadomością jest nie trafne. Świadomość jako skutek implikacji emocji, złudzenie wywołane emocją. Jeśli o upodobania by tu szło, to taki pomysł zupełnie mi się nie podoba.
Ale zróbmy małą analizę:
Skoro świat zewnętrzny nie istnieje, w pojęciu rozumianym przez fizykę (przyznajesz), jako stała materia, tylko w sposób bardziej iluzoryczny, a emocje opierają się także na bodźcach zewnętrznych, zaistniałych zdarzeniach, to gdyby emocje formowały świadomość, to trzeba by uznać że to w sumie bodźce zewnętrzne formują świadomość. No niby tak. Tylko tyle, że w takim założeniu, aby jakakolwiek rzeczywistość mogła zaistnieć, świadomość musi już być. Inaczej nie mógł bym nawet dokonać tej powiedzmy „analizy”. Czyli albo wracamy do punktu wyjścia. Gdzie świat jest materią stałą, z której powstaliśmy, tak jak nasze mózgi, które stworzyły świadomość jako proces biologiczny. Albo to drugie.
Mówisz że nie stwierdzasz że Ono, świadomość nie istnieje, że robisz takie założenie, pozwolisz że coś ci zarzucę, myślałem że ludzie o twoich poglądach, nie czynią żadnych założeń.
To że świadomość istnieje to fakt NIEZAPRZECZALNY. Rozchodzi się tylko oto jak powstaje.
A skoro nie przemawia do ciebie iluzoryczność rzeczywistości, co wymagało by istnienia świadomości poza mózgiem, który składał by się także z tych samych iluzorycznych budulców. To wróćmy do fizyków kwantowych, którzy to z całą stanowczością stwierdzili że świadomość jest sprawą fundamentalną (przy czym znawcą fizyki kwantowej to ja nie jestem i raczej posiadam wiedzę ogólnikową z tego zakresu).
Nawet nie tyle że stwierdzili że świadomość jest tym fundamentem, w rzeczywistości kwantowej świadomość jest wymogiem aby cokolwiek mogło zaistnieć. Inaczej fizyka kwantowa traci jakikolwiek sens. Można i owszem obliczać przy jej pomocy wszelkie możliwości, pewną potencjalność, ale bez obserwatora-świadomości, wszystko pozostanie w sferze potencjalnej możliwości, nie będzie mogło zaistnieć. Bez świadomości ani rusz.
Tak w sumie to się trochę chyba nie zrozumieliśmy gdzieś tam na początku. Tak u źródła, to z tym wątpieniem, nie pewnością w odniesieniu do wiedzy, czy możliwości bycia pewnym czegokolwiek, to myślimy bardzo podobnie. Więcej, tak w sumie to bardzo sobie cenie twoje podejście i niesamowicie cieszy mnie wymiana poglądów z takimi osobami, może odczuwam w tym wypadku sentyment do swojego nie dawnego widzenia, podejścia. Ja poluzowałem sobie lejce parę lat temu i z naprawdę ekstremalnie mroźnego sceptyka, realisty. Stałem się optymisto-realisto-zdrowo rozsądkowcem z podejściem o zabarwieniu w którym mogę stać w miejscu, które oferuje mi jak najbardziej obiektywne, podejście do konkretnych zagadnień, z gotowością do całkowitej zmiany w oparciu o nową wiedzę, fakty, doświadczenia. Tak żeby się nie zastać w rozwoju. A ostatnio to zacząłem ufać nawet intuicji. Taki ekstremalny sceptycyzm jest w sumie dość wygodny i bardzo rozsądny, ale nie podoba mi się to, że tak trochę wyklucza poznanie prawdy, bo i owszem z tą prawdą i pewnością w nią, to taka trochę wiara (chyba że ktoś dysponuje naprawdę genialną intuicją) ale. No właśnie jest to ale, prawda ma wiele poziomów i ja myślę że na pewnych poziomach, możemy ją spokojnie posiąść, co owocuje uchyleniem prawd na kolejnym poziomie i tak dalej. Przy czym taka prawda ostateczna nie istnieje, na tym chyba polega rozwój. Poznanie czegoś, odkrycie części łamigłówki odkrywa nowe zagadnienia i zadaje nowe pytania. I bądź tu człowiekiem co? He,he.
Wrócę jeszcze na chwile do artykułu. Na początku jest tam trochę o mózgu, jakieś spekulacje, czy to mózg tworzy tą świadomość, czy to nie mózg, że nauka nie wie o co chodzi za bardzo i tak dalej.
Ale autor jednoznacznie lokuję świadomość poza mózgiem, przynajmniej w czysto biologicznym odniesieniu: „Dlatego sądzimy, że świadomość jest wewnętrznym procesem przetwarzania informacji na krawędzi między światem kwantowym a klasycznym światem i związkiem pomiędzy biologicznymi systemami a fundamentalnym poziomem wszechświata.” Wszystko ładnie pięknie, ale nie podoba mi się tutaj rozumienie świadomości, jako pewnego rodzaju skutek, zachodzących procesów. Ja bym upatrywał świadomość zdecydowanie jako przyczynę, nie skutek. Jako coś o wiele bardziej subtelnego.
Jak dla mnie na dzień dzisiejszy, istnieje dużo więcej przesłanek, dowodów, czy też dowodów pośrednich skłaniających do tego że to właśnie świadomość tworzy rzeczywistość, że może ona zaistnieć dzięki obserwatorowi właśnie (nie informowanie społeczeństwa, czy też nie czynienie zmian w sposobie nauczania, w kontekście do tych odkryć też jest dość zastanawiające, nie mówię że powinni od razu uczyć że świadomość to ten fundament (choć według mnie powinni)
ale przynajmniej należało by od nich oczekiwać, zaszczepienia jakiegoś wewnętrznego dialogu w sposobie rozumowania tych zagadnień, gdzie nie można być pewnym tego całego materialistycznego podejścia).
Jeśli to materia tworzyła by świadomość, no nawet ta iluzoryczna, to stwierdzenie: Ja myślę, było by nie możliwe. Oznaczało by to, że to materia myśli, decyduje sama o sobie, a nie podmiot, który pomyślał.
Bywaj kolego.

Czy to że nie wierze w naukę (akademicką – chyba podobnie jak, częściowo również ty) to znaczy, że narzędziem mojego poznania nie może być analiza? I to jeszcze dokonywana przeze mnie? No nie no, błąd -to się nic nie kłóci. Bo co ma być moim narzędziem poznania w takim razie? Dogmaty religijne? :D kpina, wolę myśleć, analizować.

Ok, ok – część tez które w poście powyżej wymieniłeś może nawet mi się podoba, część chyba nie. Jak napisałem – jesteśmy ślepcami próbującymi coś pokumać w ciemnej jaskini. …ALE w całym tym poście nie odniosłeś się do mojego zarzutu ani razu. Tzn napisałeś że obraz krzesła powstaje w umyśle i to mocno pośrednio. powiedzmy że się zgadzam – analogicznie z całym wszechświatem, który może być złożony z cząsteczek które „nie istnieją” w rozumieniu jak nam się długo wydawało – też się zgadzam. Ale gdzie tu nawiązanie do emocji, o które zawadziłem? No gdzie ja się zapytuję drogi kolego?

Otóż śmiem nawet stwierdzić że tym postem zaprzeczyłeś w pewnym sensie tezie, którą postawiłeś wcześniej, oto ona:
“Skoro mózg jest tym co wyświetla obraz, to kto jest tym, kto go ogląda, odczuwa radość, smutek, dokonuje wyborów. ”
Dlaczego? Domniemasz tutaj że świadomość / wyższe ja / dusza (niepotrzebne skreślić) to coś więcej – ten „Ktoś” – jakiś bardziej trywialnie ujmując obserwator/operator mózgu. A ja uważam że emocje, temperament, „Ktoś” mogą być tak samo nieprawdziwe i tak samo złudnie implikować wyższe ja (które nie istnieje) jak fizyka tradycyjna złudnie implikuje istnienie obiektywnej rzeczywistości… :-)

@Robert Śmietana, nie pouczaj skoro sam nie jesteś lepszy.
BTW: Czytaj uważniej, stary :P

Poddajecie cię bezanalitycznie archetypowi: mózg = myśli / serce = uczucia (?)

Natomiast ja chciałbym do dyskusji wtrącić swoje (jak sadzę mądre) 3 grosze: Jestem takim wątpiącym sceptykiem, nie wierze w boga, nie wierzę w naukę, nie wierzę w ludzi. Uważam, że poziom poznania ludzkiej duchowości stoi aktualnie na takim samym poziomie jak przed erą badania kosmosu i przed Kopernikiem stał poziom poznania wszechświata i kosmosu. Tzn że nie wiemy prawie nic – nie wiemy nawet czy jak się wybierzemy wystarczająco daleko to świat się skończy i spadniemy z talerza utrzymywanego na 4 żółwiach, czy może „talerz” jest nieskończony, czy okrągły… Nie wiadomo nic i przeciętny człowiek (a właściwie nikt) na chwilę teraźniejszą nie może tego sprawdzić – co nie znaczy że nie jest to możliwe. Wszak teraz już wiemy, że nie ma żadnego talerza na 4 żółwiach…

Jesteśmy w takiej kompletnej próżni – a próżnia sprawia że mnożą się domysły, pierdoły, religijne insynuacje. Umysł nie znosi próżni. W dodatku w paradę wchodzi instynkt samozachowawczy (jeden z najsilniejszych w przyrodzie), który każe nam gonić za odpowiedzią na pytanie co będzie po śmierci… Sprawa nie jest łatwa do chłodnej analizy… W dodatku tak jak już wspomniałem przestrzeń analizy jest bezustannie od tysięcy lat zaśmiecana przez religie, zabobony, bałwochwalców, znachorów i innych oszłomów.

Pantofelek jest to JEDNA komórka i nie zawiera w środku innych komórek, a w szczególności już nerwowych. Jeżeli autor artykułu nie posiada wiedzy ze szkoły podstawowej, to co z innymi, bardziej złożonymi zagadnieniami?

Świadomość jest daleko ponad fizycznością. Ciało fizyczne jest to skafander, który ubieramy i przez ów skafander działamy oraz odbieramy bodźce (pod skafandrem zakładamy jeszcze ubrania, ale to już temat na inną okazję). Zadaniem skafandra jest przetwarzanie zaznanych bodźców i przekazywanie ich świadomości. Mózg jest to wielka przetwornica danych, natomiast mózg nie jest świadomością, ani nie czuje (emocji, uczuć), ani nie myśli (w sensie twórczym, czy decyzyjnym). On tylko przetwarza, rozpoznaje obrazy, dźwięki. Taki bardziej skomplikowany komputer to jest. A komputer to jest taki bardziej skomplikowany młotek.

Dane są przekazywane z ciała do świadomości i na odwrót – poprzez anteny, zwane DNA. Niektóre dane są przekazywane przez normalne komórki ciała, nie przez mózg – czasami ludzie nie mają gdzieś zakończeń nerwowych, a czują ciepło, ból. Nawet mainstreamowa, głupiutka nauka przyznała ostatnio (wreszcie!), że oprócz pośrednictwa układu nerwowego, jakimś nieznanym sposobem człowiek czuje ból. Panowie naukowcy są obecnie w głębokim szoku, co generalnie jest dla ich procesów myślowych korzystne :D

Działanie znieczulenia jest bardzo proste – substancja chemiczna wypiera chwilowo świadomość z pożądanej części ciała. DNA nie ma komu przekazywać sygnałów o bólu. Można samemu siłą woli wyprzeć świadomość z ciała, co często robili torturowani na palach indiańscy wojownicy. Oni się pogardliwie śmiali, kiedy zdzierano z nich skórę, za co byli podziwiani przez gawiedź, a potem śpiewano o nich pieśni…